proza3 14-17-38

Recensies

Over Hotel Bonbien

Juryrapport Boekenleeuw
Een sprankelend kinderboek voor acht-plussers dat én goed is geschreven én gelaagd is: kom daar maar eens om. Hotel Bonbien van Enne Koens is zo’n boek. Het is vrolijk en geestig, maar beklijft ook omdat er psychologische diepgang en veel ontwikkeling in zit. Siri is een meisje dat aan Madelief en Polleke van Guus Kuijer doet denken: eigenwijs en eigenzinnig met een vrolijke, maar ook tobberige inborst. Ze begrijpt de wereld van volwassenen niet en wil het beste voor iedereen, maar de wereld, het leven en vooral die verrekte ouders werken niet mee. De lezer heeft al wel door dat de soep niet zo heet gegeten dient te worden als zij wordt opgediend en dat de relatie van haar ouders een stootje kan hebben. Maar als lezer word je toch mee gezogen in Siri’s bezorgdheid en pogingen om zaken te repareren die niet echt stuk zijn. Koens laveert behendig tussen onderkoelde humor en uitbundige gekkigheid en dat maakt Hotel Bonbien tot een heerlijk leesboek waarin niet veel wordt uitgelegd en het verhaal voor zichzelf spreekt.

Trouw
Na het geweldige “Sammie en opa” is “Hotel Bonbien” het tweede sprankelboek van Koens. Een toegankelijk, warmbloedig boek (…), met humor, een origineel avontuur en diepgang.

Jaap leest
Sommige boeken sla je dicht met een glimlach die op je gezicht blijft plakken.

NRC next
In Hotel Bonbien worden alledaagse kinderproblemen serieus uitgeplozen. (…) Van dat soort gelaagdheid willen we wel meer.

Jetske van den Elsen
Een fijn subtiel verhaal met heerlijke dialogen en een prettige moraal (ook voor de ouders…).

Barry Atsma
Dit boek gaat zo wijs en grappig om met iets wat ons allemaal bezig houdt: het raadsel van het liefhebben.

Over Sammie en opa

Volkskrant
****
 Koens is stoerder dan Kuijer en Kuyper en maakt het genre weer eigentijds. (…) Enne Koens doet de grootmeesters even vergeten. 

Trouw
‘Sammie en opa’ is ontspannen geschreven, de dialogen lopen soepel en klinken natuurlijk en er zit een prettige gekte in het verhaal.

Jaapleest.nl
Prachtig en ontroerend zijn de passages waar Sammie door heeft dat opa dood is.

Over Vogel

Volkskrant
Koens schrijft dromerig, naïef proza met hier en daar een onverwacht pijnlijke observatie. Ze roept daarmee een duistere sfeer van verwaarlozing op, die je niet gemakkelijk van je afschudt. ****

Youngadultboeken.nl
Enne Koens is één van de weinige Nederlandse schrijvers die daadwerkelijk weet te imponeren met een Young Adult. Haar debuut in het genre – Vogel- is verrassend en gewoon steengoed.

Vrij Nederland
De fijnste kinderboeken van 2011: ‘Niet vaak kent een Nederlands young adultdebuut zulk technisch vakmanschap, zo’n beheerste stijl.’

De Telegraaf
‘Vertederend zijn haar reacties op het leven in de grote stad. Puur zijn de emoties die dit eenzame kind oproept (…) Rauw zijn de gevoelens die deze puber toont over de band met haar moeder.’

Sevendays
‘Enne Koens vertelt in eerlijk, korte en rauwe zinnen en zuigt je op de eerste pagina volkomen mee in Berres wereld. Nergens valt het verhaal stil, nergens vallen gaten, nergens klinkt een oordeel. Cijfer: 8 1/2.’

Girlz
‘Supermooi boek!’

Over Tot alles gezegd is

De Groene Amsterdammer
‘Koens schrijft in korte zinnen, korte alinea’s, geen metaforen, veel wit op de bladspiegel. Het werkt; het haalt elk gevoel van affectie weg en maakt daarmee het personage eenzamer, hopelozer, verder verwijderd van zijn omgeving.’ ‘Koens gaat opmerkelijk humaan met het, toch heftige, onderwerp om en geeft beide ouders evenveel ruimte. Sowieso komt het boek evenwichtig over. Koens schrijft knap vormvast en blijft on topic.’

Esta
‘Dit boek is een geslaagde combinatie van een spannende on-the-road-story en een uit de hand gelopen relatiecrisis’

AD/UN
‘Hoewel het een debuut betreft, komt de roman volwassen over. ‘ ‘Weinig is angstiger dan de angst van de moeder van een vermist kind. En weinigen hebben die angst zo treffend weergegeven.’

MARIE CLAIRE
‘Koortsachtig spannend.’

deadline.nl
‘Met haar debuut slokt Koens je meteen op in haar wereld. Ze heeft niet meer dan twee pagina’s nodig om je als lezer volledig te binden.Koens pen is vlot en haar stijl bevlogen en fascinerend. Haar achtergrond als toneelschrijfster is herkenbaar door de korte paragrafen die ze schrijft. Het werk is vernieuwend, omdat er eens geschreven wordt vanuit het perspectief van de echtgenoot.’

Over Heute noch verdomme
van het Paleis voor Volksvlijt, Parade 2005

NRC Handelsblad
‘Parade opent met feestelijke lofzang op zaad’ ‘De tekst van Enne Koens bevat grappige dialogen en ook de liedjes, zoals een lofzang op het zaad, zijn feestelijk’

VOLKSKRANT
Heute noch, verdomme lijkt zich al te hebben rondgesproken in die paar dagen dat het festival nu in Rotterdam bezig is, want voor Studio 7 staat een drom mensen – en dat bij een temperatuur van rond de dertig graden. De acteurs kijken er blij verrast bij. Ze hebben een leuke voorstelling gemaakt. Lottie Hellingman speelt Sonja, een moderne vrouw die alles al eens heeft gedaan en nu een kind wil. Hellingman zingt dat de stukken eraf vliegen en wordt bijgestaan door vier musici/acteurs, die haar stuk voor stuk ook graag van dienst zouden zijn met hun geweldige zaad. Volgt een goed uitgewerkte komedie over keuzesmaken (niet de sterkste kant van Sonja) in een muzikale beding die er mag zijn.’

Over Visite theater Artemis

Utrechts Nieuwsblad
‘Al zijn een paar schrijvers, zoals actrice Lies Visschedijk en Enne Koens al aardig op dreef. Visschedijk schreef een tweetal prachtig pijnlijke dialoogjes over een dochter en haar dementerende moeder, terwijl Koens een absurd stukje afleverde over een Eskimo die tijdens de Nederlandse inburgeringcursus langzaam aan het smelten is.’

Over Wachten op een kado, La Farfallina

Stadsblad
‘Volwassenen zullen zich over het algemeen niet bezig houden met de vraag of je nu wel of niet tegelijkertijd kunt plassen, nadenken en wachten. Voor degenen die de waarom-periode nog maar net achter de rug hebben, moeten dit soort ontdekkingen tot de dagelijkse realiteit behoren.’ ‘De voorstelling zit knap in elkaar. Alle handelingen en gebeurtenissen staan met elkaar in verband en krijgen daardoor een extra betekenis.’

Over Lachen zullen we, Buitenkunst

Spits
‘Kippenvel en melancholie’

Jury rapport Skills
Het gaat in theater vooral om dat wat niet gezegd wordt, dat wat invoelbaar gemaakt wordt door een sfeer, een suggestie, een enkel woord. Juist in de stilte, in de aarzeling, in de omtrekkende beweging wordt een eerste begin van een personage zichtbaar. Een glimlach, een zucht, een haarlok. Ingehouden woede of een niet geuite liefdesverklaring roepen een eigen wereld op van verlangen, eenzaamheid en de onmacht om te communiceren.

Winnaar is de eenakter die volgens de jury het beste geschreven is, qua structuur en dialogen. De winnende tekst laat ons een wereld zien waarin het nieuwe en het veranderende subtiel doorklinkt, zonder concreet benoemd te worden. De essentie van het stuk is niet verbaal vertaald, maar op een eigen impliciete wijze. In een aantal stukken werd deze inhoud volgens de jury zo nadrukkelijk gecommuniceerd dat elke eventuele nieuwsgierigheid in de kiem werd
gesmoord. Dan worden de teksten woorden zonder diepere betekenis, zonder geheimen of intrige. Met name één tekst die de jury las maakte wél nieuwsgierig naar meer en naar de uitwerking ervan. Hoe wordt omgegaan met dat wat niet is gezegd? Het is een stuk waarin met minimale middelen het maximale wordt bereikt. En dat is wat een theatertekst moet zijn. Een suggestie waarachter een hele wereld schuilgaat. Mooie tekst; echte toneeltekst; intrigerend; niet voorspelbaar; eenvoud van stijl. Simpel maar het werkt. De absurditeit van alles wordt zichtbaar. Het is een origineel eigen geluid. Het stuk heeft veel lagen, is betekenisvol. Het is meer dan alleen dialoog; het speelt met meerdere theaterelementen. Het handelt over abstracte gegevens. ‘Eenzaamheid in de wereld’ gaat over individualiteit versus samenleving en de rigide regels die bestaan op het moment dat die twee bij elkaar komen. De tekst nodigt uit om te weten hoe het afloopt. De stijl werkt en is minimalistisch, het is eigen en geen imitatie. Het is een schreeuw zonder woorden. Dit is hoe we leven.
De winnares is Enne Koens met haar work in progress Skills; uitgevoerd in de regie van Jolanda Spoel.

Jury Rapport, Skills 2004, Hollandse Nieuwe Toneelschrijfprijs