Over Tot alles gezegd is - november 2007
De Groene Amsterdammer
'Koens schrijft in korte zinnen, korte alinea's, geen metaforen, veel wit op de bladspiegel. Het werkt; het haalt elk gevoel van affectie weg en maakt daarmee het personage eenzamer, hopelozer, verder verwijderd van zijn omgeving.' 'Koens gaat opmerkelijk humaan met het, toch heftige, onderwerp om en geeft beide ouders evenveel ruimte. Sowieso komt het boek evenwichtig over. Koens schrijft knap vormvast en blijft on topic.'
Esta
'Dit boek is een geslaagde combinatie van een spannende on-the-road-story en een uit de hand gelopen relatiecrisis'
AD/UN
'Hoewel het een debuut betreft, komt de roman volwassen over. ' 'Weinig is angstiger dan de angst van de moeder van een vermist kind. En weinigen hebben die angst zo treffend weergegeven.'
Marie Claire
'Koortsachtig spannend'
deadline.nl
'Met haar debuut slokt Koens je meteen op in haar wereld. Ze heeft niet meer dan twee pagina's nodig om je als lezer volledig te binden.Koens pen is vlot en haar stijl bevlogen en fascinerend. Haar achtergrond als toneelschrijfster is herkenbaar door de korte paragrafen die ze schrijft. Het werk is vernieuwend, omdat er eens geschreven wordt vanuit het perspectief van de echtgenoot.'
Over Heute noch verdomme van het Paleis voor Volksvlijt, Parade 2005
NRC Handelsblad, 22/06/05
‘Parade opent met feestelijke lofzang op zaad’ ‘De tekst van Enne Koens bevat grappige dialogen en ook de liedjes, zoals een lofzang op het zaad, zijn feestelijk’
Volkskrant, 22/06/05
‘Heute noch, verdomme lijkt zich al te hebben rondgesproken in die paar dagen dat het festival nu in Rotterdam bezig is, want voor Studio 7 staat een drom mensen – en dat bij een temperatuur van rond de dertig graden. De acteurs kijken er blij verrast bij. Ze hebben een leuke voorstelling gemaakt. Lottie Hellingman speelt Sonja, een moderne vrouw die alles al eens heeft gedaan en nu een kind wil. Hellingman zingt dat de stukken eraf vliegen en wordt bijgestaan door vier musici/acteurs, die haar stuk voor stuk ook graag van dienst zouden zijn met hun geweldige zaad. Volgt een goed uitgewerkte komedie over keuzesmaken (niet de sterkste kant van Sonja) in een muzikale beding die er mag zijn.’
Over Visite theater Artemis
Utrechts Nieuwsblad, 12/08/04
‘Al zijn een paar schrijvers, zoals actrice Lies Visschedijk en Enne Koens al aardig op dreef. Visschedijk schreef een tweetal prachtig pijnlijke dialoogjes over een dochter en haar dementerende moeder, terwijl Koens een absurd stukje afleverde over een Eskimo die tijdens de Nederlandse inburgeringcursus langzaam aan het smelten is.’
Over Wachten op een kado, La Farfallina
Stadsblad 14/03/03
‘Volwassenen zullen zich over het algemeen niet bezig houden met de vraag of je nu wel of niet tegelijkertijd kunt plassen, nadenken en wachten. Voor degenen die de waarom-periode nog maar net achter de rug hebben, moeten dit soort ontdekkingen tot de dagelijkse realiteit behoren.’ ‘De voorstelling zit knap in elkaar. Alle handelingen en gebeurtenissen staan met elkaar in verband en krijgen daardoor een extra betekenis.’
Over Lachen zullen we, Buitenkunst
Spits 01/11/02
‘Kippenvel en melancholie’
Jury rapport Skills
Het gaat in theater vooral om dat wat niet gezegd wordt, dat wat invoelbaar gemaakt wordt door een sfeer, een suggestie, een enkel woord. Juist in de stilte, in de aarzeling, in de omtrekkende beweging wordt een eerste begin van een personage zichtbaar. Een glimlach, een zucht, een haarlok. Ingehouden woede of een niet geuite liefdesverklaring roepen een eigen wereld op van verlangen, eenzaamheid en de onmacht om te communiceren.
Winnaar is de eenakter die volgens de jury het beste geschreven is, qua structuur en dialogen. De winnende tekst laat ons een wereld zien waarin het nieuwe en het veranderende subtiel doorklinkt, zonder concreet benoemd te worden. De essentie van het stuk is niet verbaal vertaald, maar op een eigen impliciete wijze. In een aantal stukken werd deze inhoud volgens de jury zo nadrukkelijk gecommuniceerd dat elke eventuele nieuwsgierigheid in de kiem werd
gesmoord. Dan worden de teksten woorden zonder diepere betekenis, zonder geheimen of intrige. Met name één tekst die de jury las maakte wél nieuwsgierig naar meer en naar de uitwerking ervan. Hoe wordt omgegaan met dat wat niet is gezegd? Het is een stuk waarin met minimale middelen het maximale wordt bereikt. En dat is wat een theatertekst moet zijn. Een suggestie waarachter een hele wereld schuilgaat. Mooie tekst; echte toneeltekst; intrigerend; niet voorspelbaar; eenvoud van stijl. Simpel maar het werkt. De absurditeit van alles wordt zichtbaar. Het is een origineel eigen geluid. Het stuk heeft veel lagen, is betekenisvol. Het is meer dan alleen dialoog; het speelt met meerdere theaterelementen. Het handelt over abstracte gegevens. 'Eenzaamheid in de wereld' gaat over individualiteit versus samenleving en de rigide regels die bestaan op het moment dat die twee bij elkaar komen. De tekst nodigt uit om te weten hoe het afloopt. De stijl werkt en is minimalistisch, het is eigen en geen imitatie. Het is een schreeuw zonder woorden. Dit is hoe we leven.
De winnares is Enne Koens met haar work in progress Skills; uitgevoerd in de regie van Jolanda Spoel.
Jury Rapport, Skills 2004, Hollandse Nieuwe Toneelschrijfprijs